तिमी र म


सोच्छु 
पानी परेको श्रावणको यो एक दिन
 घरमा नभैदेकी भए,
सायद तिम्रो  मेरो भेटै पो हुन्थेन् कि ! 
तिमीले आफैँ आँखा जुधायौँ 
अनि आफैँ लजायौँ।
तिम्रो त्यो ‘इन्नोसेन्ट फेसमा  नफस्देकी भए। 
तिम्रो बेतुके जोकमा नहाँस्देकी भए
सायद हाम्रो फेरी भेट पो हुन्थेँन कि ?

हाम्रो भेट नभैदेको भए
तिमीबिनाका 
कयैंन अनिँदा रातहरू मेरो भागमा पर्थेनन् कि
आँशुले मेरा आँखा भर्थेनन् कि !
तर त्यै भयो जे नहोस् भन्थेँ 
त्यै गरेँ जे नगरुँ भन्थेँ 
तिमीलाई यो मनमा ओर्लन दिएँ..
खुसुक्कसुटुक्क...
आफैँलाई झुक्याएर
सबैलाई झुक्याएर
सबैबाट लुकाएर
एकछत्र राज गर्न दिएँ
बिना रोकतोक
निश्चिन्त 
नि:सन्देह। 

तिमी  गयौं सहजै
नाता तोडिदियौ सजिलै
जसरी नजिकिएका थियौँ 
उसैगरी बाहिरियौँ। 
सुनेँ,
 सँग मात्रै कहाँ हो  ? 
 सँग जोडिएका एक एक कुराहरु 
हरेक चिजबिजहरू  एक एक नाताहरू तोडेर गयौँ रे। 
तर मैले किन अझैँ आफूलाई तिमीबाट अलग्याउन सकिन?
मैले किन तिमीले जस्तै आफ्नो जिन्दगी बाँच्न जानिन ?
किन  अझैँ हरेक साँझ तिम्रो बाटो हेर्छु ?
तिमीले बाटो मोडेको  उहिल्यै हो। 

सोच्छुउतिबेलै
तिमीलाई छेकारो लाइदेकी भए
तिम्रो त्यो मनको जाँचपडताल गरेकी भए 
तिम्रा ती निर्दोष देखिने 
आँखामा लुकेको कपट पढेकी भए
आज  टुक्रा टुक्रा हुनबाट जोगिने थिएँ
जिन्दगीको अर्कै यौटा भाग भोगेकी हुन्थेँ
सानी हुँदा देखेको सपना बाँचेकी हुन्थेँ। 
 अन्तत:
 पनि खुशी हुन जानेकी हुन्थेँ। 
मैले पनि हाँस्न सिकेकी हुन्थेँ। 
मैले पनि बाँच्न जानेकी हुन्थेँ। 

गजल
छोड्नै पर्ने घर देश के थियो रहर कि कहर ?
ऐँठन पार्ने सपनी किन आउँछ हरेक प्रहर। 

खै कसको लागि कुन खुसी खोज्दैछु  यहाँ,
मान्छेले मान्छेलाई मान्छे नगन्ने यो कस्तो शहर ? 

अंनिदा आँखा  भोको पेटको पनि आश  हुन्छ नि,
किन हुन्छ जिन्दगी यो कसैलाई चैन कसैलाई बगर !

बुढाबुढी बाबा आमा बाटो हेर्छन् हिउँद बर्खैँ 
कि साहारा छोराछोरी कि  पाए हुन्थ्यो जहर। 

चाडवाड पात्रोमा आउँछ घर भित्र्याउने समय खै  ?
यौटा सकिदा दुइटा बढ्ने रक्तबीज जस्ता रहर। 

सम्झना


आमायाद आए हेर्नु,
तपाइँले नमस्कार गर्ने सूर्य उदाउने तिर
जहाँ हरेक बिहान सूर्यले त्यो पहाडलाई 
अँगालो हाल्छ   केही क्षणलाई विश्राम गर्छ,
अबका हरेक बिहानी  त्यतै कतै देखिनेछु  

अनि बाबा
बिहानीपख अस्ताउने जूनले 
काफलपाने डाँडाँलाई अँगाले झैँ
हरदिन हरक्षण महशुस हुन्छ
तपाइँले सुनाउनु भएका तिनै जुनताराका कथा
जसले मलाई यो अनन्त
महासागर  मरुभूमीको देशमा भौतारिदा,
आँट,हिम्मत  जुध्ने साहस दिएका छन्। 

कर्तव्य  जिम्मेवारीको बोझ बोझिलो बन्दा
आफ्ना भन्नेहरू नै एकाएक अनजान  पराय हुँदा,
कसरी ती तमाम समस्याहरूसँग जुज्थ्यौ तिमी 
मेरी दिदी !
यहाँ  दिनहुँ आफैँसँग हारिरहेकी हुन्छु। 

जिन्दगी यौटा ठूलो शून्य
अनि त्यै शून्यमा वारपार गर्दै बितिरहेका 
पट्यारलाग्दा दिनहरू। 
कसरी अनि कता कहाँ तह लगाऊ
बैशाखी आकाशमा डढेको बादल जस्तो
निस्काम यादहरूरहरहरूसपनाहरू
जुन,कुनैबेला अति प्रिय थिए
प्राण भन्दा पनि धेरै। 

मोबाइलको अर्लाम सँगै सुरु हुने दिन
त्यहीँ मिलाएको समयमा सकिन्छ 
मेरो आफ्नोपन खै  ?
 हरेक क्षण अरु कसैले डिजाइन गरेको समयमा
आफैँलाई फिट गराउन खोजिरहेछु
हरपल,हरक्षण
यौटा निरर्थक प्रयास। 

घाम जून  ताराहरू मात्रै आफ्ना लाग्छन्,
तिनैलाई हेर्छु 
आमाबाबादिदी सम्झन्छु ! 
गाउँघरबन बनेली  दौतरी 
सम्झन्छु। 
तिनै जुनतारासँग बात मार्छु
तिनमा उही आत्मीयता पाउँछु
 घरदेशको नियास्रो मेट्छु।